بنام خداوند جان وخرد

  تا تو با منی زمانه با من است     بخت و کام جاودانه با من است

    حکمت چهل و شش نهج البلاغه

مردي نابينا زير درختي نشسته بود!
پادشاهي نزد او آمد، اداي احترام كرد و گفت:قربان، از چه راهي ميتوان به پايتخت رفت؟»
پس از او نخست وزير همين پادشاه نزد مرد نابينا آمد و بدون اداي احترام گفت:آقا، راهي كه به پايتخت مي رود كدام است؟‌
سپس مردي عادي نزد نابينا آمد، ضربه اي به سر او زد و پرسيد:‌‌ احمق،‌راهي كه به پايتخت مي رود كدامست؟
هنگامي كه همه آنها مرد نابينا را ترك كردند، او شروع به خنديدن كرد.
مرد ديگري كه كنار نابينا نشسته بود، از او پرسيد:‌براي چه مي خندي؟
نابينا پاسخ داد:اولين مردي كه از من سووال كرد، پادشاه بود.
مرد دوم نخست وزير او بود و مرد سوم فقط يك نگهبان ساده بود.
مرد با تعجب از نابينا پرسيد:چگونه متوجه شدي؟ مگر تو نابينا نيستي؟
نابينا پاسخ داد: «‌رفتار آنها ... پادشاه از بزرگي خود اطمينان داشت و به همين دليل اداي احترام كرد... ولي نگهبان به قدري از حقارت خود رنج مي برد كه حتي مرا كتك زد. او بايد با سختي و مشكلات فراوان زندگي كرده باشد

من آن صبحم که ناگاهان چو آتش در شب افتادم 
بیا ای چشم روشن بین که خورشیدی عجب زادم

ز هر چاک گریبانم چراغی تازه می تابد 
که در پیراهن خود آذرخش آسا درافتادم 

چو از هر ذره ی من آفتابی نو به چرخ آمد 
چه باک از آتش دوران که خواهد داد بر بادم 

تنم افتاده خونین زیر این آوار شب ، اما 
دری زین دخمه سوی خانه ی خورشید بگشادم 

الا ای صبح آزادی به یاد آور در آن شادی 
کزین شب های ناباور منت آواز می دادم 

در آن دوری و بد حالی نبودم از رُخت خالی 
به دل می دیدمت وز جان سلامت می فرستادم 

سزد کز خون من نقشی بر آرد لعل پیروزت 
که من بر درج دل مهری به جز مهر تو ننهادم 

به جز دام سر زلفت که آرام دل سایه ست 

وجدان صدای خداست.

یاد باد آن که مرا یاد آموخت

   مهم نیست اگر انسان برای کسی که دوستش دارد غرورش را از دست بدهد ؛ اما فاجعه است اگر به خاطر حفظ غرور ، کسی را که دوست دارید از دست بدهید

رحم بر گمراه و سرگردان نگفتی :واجبست ؟

رحمتی بر من ، که سرگردان و گمراهم دگر

بدانکه نماز زیاد خواندن، کار پیرزنان است
و روزه فزون داشتن ، صرفه نان است
و حج نمودن ، تماشای جهان است
اما نان دادن ، کار مردان است

خواجه عبدالله انصاری

"فلسفه" حرف می آورد و "عرفان" سکوت.
آن عقل را بال و پر می دهد و این عقل را بال و پر می کَنَد.
آن نور است و این نار.
آن درسی بود و این در سینه.
از آن دلشاد شوی و از این دلدار.
از آن خدا جو شوی و از این خدا خو.
آن به خدا کشاند و این به خدا رساند.
آن راه است و این مقصد.
آن شجر است و این ثمر.
آن فخر است و این فقر.
آن کجا و این کجا !

    زيبا ديدن يك استعداد ذاتي و ادراكي است يعني برخي استعداد بيشتري براي زيبايي شناسي و درك زيبايي دارند اما صرف نظر از اين موضوع در باره ملاك هاي زيبا ديدن بايد گفت زيبا بين كسي است كه جهل را از خود دور مي كند. 

هر كسي در عين حال يك بهره اي از عقل كل و عقل الهي دارد و كسي عقل را نساخته است، بلكه ما از عقل بهره منديم به اندازه استعداد خودمان و نمي توانيم آنرا بسازيم؛ بلكه او ما را مي سازد. 

عقلي كه در ماست محدوديت هاي زيادي دارد در بند زمان و مكان و خواسته هاي نفساني و دنيايي ماست و بنابراين پرده هايي از جهل هم در برابر او وجود دارد و داراي حجاب است و تا آن اندازه كه هر چه اين حجابها بيشتر بر طرف شود روشنايي عقل بيشتر مي شود و هر چه روشنايي عقل در ما بيشتر باشد زيبايي بيشتر ديده مي شود تا جايي كه فرومايگي ها در ما كنار برود زيبايي ها را بيشتر و بيشتر خواهيم ديد و آن زيبايي واقعي و جمال مطلق را را ببينيم. 

 اين زيبايي واقعي در همين طبيعت هم تجلي دارد. معيار زيبايي شناختي كنار رفتن جهل است اما صاحبان بيان معتقدند كه چشمي زيبا بين است كه عالم را وجه الله ببيند.

مولوي هم میگويد: هركه را هست از هوس ها جان پاك / زود بيند حضرت و ايوان پاك/ چون محمد پاك بود زين نار و دود / هركجا رو كرد وجه الله بود.

دکتر ابراهیمی ديناني

    ماجرای شهادت عطار از غم‌انگیزترین رخدادهای روزگار است ، تذکره‌نویسان در این خصوص نگاشته‌اند که: پس از تسلط چنگیز خان مغول بر بلاد خراسان شیخ عطار نیز به دست لشکر مغول اسیر گشت. گویند مغولی می‌خواست او را بکشد، شخصی گفت: این پیر را مکش که به خون‌بهای او هزار درم بدهم. عطار گفت: مفروش که بهتر از این مرا خواهند خرید. پس از ساعتی شخص دیگری گفت: این پیر را مکش که به خون‌بهای او یک کیسه کاه ترا خواهم داد. شیخ فرمود: بفروش که بیش از این نمی‌ارزم. مغول از گفته او خشمناک شد و او را هلاک کرد.

با همه ی بی سر و سامانی ام
باز به دنبال پریشانی ام
طاقت فرسودگی ام هیچ نیست
در پی ویران شدن آنی ام
آمده ام بلکه نگاهم کنی
عاشق آن لحظه ی توفانی ام
دل خوشِ گرمای کسی نیستم
آمده ام تا تو بسوزانی ام
آمده ام با عطش سال ها
تا تو کمی عشق بنوشانی ام
ماهیِ برگشته زِ دریا شدم
تا تو بگیری و بمیرانی ام
خوب ترین حادثه می دانم ات
خوب ترین حادثه می دانی ام ؟
حرف بزن ابر مرا باز کن
دیر زمانی است که بارانی ام
حرف بزن ، حرف بزن سال هاست
تشنه ی یک صحبت طولانی ام
ها به کجا می کشی ام خوب من ؟
ها ... نکشانی به پشیمانی ام !؟

" یکی به سوی حکیمی می رفت و گفت: فلان کس در حق تو چیزی گفته است. گفت: از این گفته سه خیانت کردی، برادری را در دل من ناخوش کردی، و دل فارغ مرا مشغول نمودی و خود را نزد من فاسق و متهم گردانیدی!!" 

" شیخ ابوسعید ابولخیر را درویشی پرسید: یا شیخ ، بندگی چیست؟ شیخ گفت: خدایت آزاد آفریده ، آزاد باش. 
گفت: یا شیخ، سوال از بندگی است؟ 
شیخ گفت:"ندانی که تا آزاد نگردی از دو دنیا ، بنده نگردی"